doğmasın günlerim yanımda sen olmayacaksan,ve bitmesin günler sabahında kaderimde yazmayacaksan....

hiç bir zaman böyle duygular yaşamamıştım... onsuzluğun bu kadar ağır olabileceğini hiç düşünmemiştim...

belkide şimdi şimdi anlıyorum seni nasıl sevdiğimi...

yoksun hiç bir şekilde...

senden haber alamıyorum,konuşamıyorum..tamamen gitmiş gibisin. iyi misin? mutlu musun? ne yapıyorsun? hiç bir sorunun cevabını bilmiyorum.

bazen alıyorum elime telefonu;sesini duyup nasıl olduğunu öğrenmek için.ama yapamıyorum...

cesaret edemiyorum. ya terslersen diye korkuyorum...

belkide kalbinle başkası var hakkım yokki birden karşına çıkmaya. ama dayanamıyorum daha fazla...

dayanamayacağımı bile bile sabrediyorum...

en korkuğum şeydi bu...

şimdi ne sen benim duygularımı biliyorsun ne de ben senin...

ama mutlu olmanı istiyorum. önceden kızıyodum.

ama kızmaıyorum bile artık.

gidince anladım seni nasıl sevdiğimi.keşke gidişinin bi dönüşü olabilse...

bilinmezlikler içinde yaşıyorum şimdi...

ama çok iyi bildiğim tek şey seni istediğim,ve dönsen herşeyin önceden çok daha farklı olacağı.

ahh dönebilsen...